Εξ αφορμής και του «μεταναστευτικού» επανήλθε στο προσκήνιο η συζήτηση περί έθνους και εθνικής ταυτότητας. Το έθνος – κράτος είναι μεταναγεννησιακό δημιούργημα, αλλά το έθνος με την έννοια του ανήκειν σε ένα ομοιογενές σύνολο με κοινούς συνεκτικούς δεσμούς πολιτισμού και αξιών ζωής, είναι παλαιό όσο και η ιστορία. «Ουδέν γλύκιον ης πατρίδος ηδε τοκήων γίγνεται». Δηλαδή από πατρίδα και γονιούς γλυκύτερο δεν έχει, βεβαιώνει ο πολυμήχανος Οδυσσεύς στην Ομηρική Οδύσσεια (ι, 34).

Οι παγκοσμιοκράτες αφαιρούν από το κράτος τη διάσταση του έθνους και το καθιστούν δια λοβοτομής ευπρόσβλητο στα σχέδιά τους και ευπώλητο στις αδηφάγες συναλλαγές τους.
Η νεοτερικότητα δογμάτισε ότι το έθνος είναι τεχνητό δημιούργημα του κράτους. Και το ελληνικό έθνος δημιούργημα του 19ου αιώνα, ήτοι του κρατιδίου της Μελούνας που προέκυψε από την Επανάσταση του 1821. Η θέση αυτή είναι βαθύτατα αντιεπιστημονική και ανιστόρητη. Θα προσιδίαζε ίσως σε νεοπαγή έθνη, αλλά είναι εκτός τόπου και χρόνου για ιστορικά έθνη που έχουν πολυαίωνη διαδρομή, προϋπήρξαν του κράτους και επεβίωσαν σε μακρές περιόδους και χωρίς ιδίαν κρατικήν οντότητα όπως το Ελληνικό.

Το κυρίαρχο δόγμα της ελληνικής ιστοριογραφίας, ακριβέστερα αυτής που εξουσιάζει σε Εκπαίδευση, και ΜΜΕ είναι αυτό της νεοτερικότητας.

Θεωρία επείσακτη και εν πολλοίς ετεροκαθοριζόμενη. Επώνυμα στελέχη της έχουν καταγγελθεί ως μισθωτοί ξένων «πρυτανείων» π.χ. Soros. Τα μέλη της όμως έχουν τα μεγάλα μέσα στα μεγάλα Μέσα Ενημέρωσης.

Ισχυρίζονται ότι το ελληνικό έθνος δεν υπήρχε πριν το 1830. Αλλά τότε τί ήταν οι ήρωες αυτού έθνους – φαντάσματος που μάτωσαν «για του Χριστού την πίστη την αγία / και της πατρίδος της ελευθερία»;
Οι εθνομηδενιστές βρίσκονται «εντός, και επί ταυτά» όλων των κυβερνήσεων των τελευταίων χρόνων. Καλύπτουν θέσεις κλειδιά σε Εκπαίδευση και Επικοινωνία. Από κει διοχετεύουν με περίτεχνες κενολογίες τον μηδενισμό.

Μας θέλουν χωρίς ταυτότητα. Χωρίς προγόνους και χωρίς απογόνους. Χωρίς παρελθόν και γι’ αυτό χωρίς μέλλον. Αφού «σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν σβήνει κανείς κι ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον» (Σεφέρης).

Δεν υπάρχει γενικά αποδεκτός ορισμός του έθνους. Κατά την αντικειμενική αντίληψη συστατικά του στοιχεία είναι: όμαιμον, ομόγλώσσον, ομόθρησκον και ομότροπον (Ηρόδοτος). Ενώ κατά την υποκειμενική θεωρία θεμελιώδες κριτήριο είναι η κοινότητα ιστορικού παρελθόντος, ενεργού παρόντος και επιθυμητού μέλλοντος που σφυρηλατεί ένας ανώτερος πολιτισμός. Αυτό διερμηνεύει ο Ισοκράτης στον Πανηγυρικό του όταν αποφαίνεται ότι η Αθήνα «το των Ελλήνων όνομα πεποίηκεν μηκέτι του γένους αλλά της διανοίας δοκείν είναι». Δηλαδή η Ελληνικότητα είναι πρωτίστως πνευματικότητα και άρα Έλληνας και γενιέσαι αλλά και πνευματικά γίνεσαι, αφού «μάλλον Έλληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας».
Στο Βυζάντιο που ήταν συμπολιτεία το κυρίαρχο στοιχείο ήταν η Ορθόδοξη πίστη, η οποία εξακολούθησε να είναι αποφασιστική και στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Όσοι τότε εξισλαμίσθηκαν εκτουρκίσθηκαν. Αλλαγή θρησκείας επέφερε αλλαγή εθνικής ταυτότητας. Η αλλαγή όμως γλώσσας δεν επηρέασε την εθνική συνείδηση των Καππαδοκών οι οποίοι αν και εκτουρκίσθηκαν γλωσσικά, παρέμειναν ακέραιοι Έλληνες χάρις στην ορθόδοξη πίστη τους. Αντίθετα οι αρχαίοι Ποσειδωνιάτες της Μεγάλης Ελλάδος «συνέβη το μεν εξ αρχής Έλλησιν ούσιν εκβεβαρβαρώσθαι» αφού εκλατινίσθηκαν γλωσσικά αν και συνέρχονταν κάθε χρόνο σε πένθιμη εορτή όπου θυμούνταν τα ήθη και τις ελληνικές τους παραδόσεις στην πορεία απώλεσαν την ελληνικότητά τους. Και οι Βαλαάδες της Δυτικής Μακεδονίας που αλλαξοπίστησαν αν και παρέμειναν ελληνόφωνοι ως τα 1922 εκτουρκίσθηκαν επειδή εξισλαμίσθηκαν. Σημαντικό το φαινόμενο των Κρυπτοχριστιανών που είναι εν πολλοίς Κρυπτοέλληνες.

Η ελληνική εθνική ταυτότητα έχει την απαρχή της στους κρητομυκηναϊκούς χρόνους και πορευόμενη έκτοτε ως αδιάσπαστη σταθερά φτάνει στις μέρες μας με τις ίδιες ορίζουσες του ανθρωποκεντρικού κοσμοσυστήματος που αποτέλεσε ελληνικό μεγαλούργημα (Πρβλ. Γ. Κοντογιώργη, Ο Ελληνισμός ως έθνος κοσμοσύστημα). Η προσληπτική της ικανότητα επέτρεψε να εμπλουτίζεται με τη δημιουργική όσμωση από εμπειρίες του συσχηματισμού των Ελλήνων με τους άλλους λαούς. «Ό,τι περ αν Έλληνες βαρβάρων παραλάβωσι, κάλλιον τούτων εις τέλος απεργάζονται» (Πλάτων, Επινομίς 987 de).

Το ελληνικό κοσμοσύστημα τοποθετεί την ελευθερία πάντοτε υπεράνω της ζωής. «Ου ποιήσομαι περί πλείονος το ζην της ελευθερίας». (όρκος στις Πλαταιές 479 π.Χ.) Βαρυσήμαντη η εντολή του Παυσανία στην ίδια μάχη για τη μεταχείριση των αιχμαλώτων Περσών «βάρβαροι μεν, άνθρωποι δε»!
Και παρότι οι βάρβαροι επιλέγουν τις νύχτες για να χτυπήσουν ύπουλα, οι Έλληνες επιμένουν να αντ-επιτίθενται μέρα, αντρίκια και ελεύθερα. Τον ίδιο κανόνα εφήρμοσε ο Μ. Αλέξανδρος. Τα συστατικά της ταυτότητάς μας παραμένουν αναλλοίωτα σε ευτυχισμένες και επώδυνες ώρες. Εύγλωττο το περιστατικό στην επαναστατημένη Χίο του ’21: Ο καπετάνιος διατάσσει «πυρ» κατά του εχθρού και η κραυγή των παλληκαριών του «τι πυρ ωρέ, δε θωράτε ότι απέναντι είναι ανθρώποι»!

Το ελληνικό κοσμοσύστημα εμπεριέχει σειρά από ταυτοτικές παραμέτρους, πρίν, κατά και χωρίς κράτος και συγκροτεί μια συνείδηση κοινωνίας που τα μέλη της διακατέχονται από ισχυρή αίσθηση του ανήκειν.

Ανήκειν σε μια διαχρονική ενότητα γλώσσας που δεν έπαυσε ποτέ να μιλιέται και να γράφεται από τον Όμηρο ως τις μέρες μας. Ο έναρθρος, έντεχνος και φιλόσοφος έλλην λόγος πιστώνεται με τα ευκλεέστερα κείμενα του πανανθρώπινου πολιτισμού. Ό, τι πολύτιμο εξ άλλου έχει αντέξει στο χρόνο συνιστά την ανεκτίμητη παράδοση και τον λαϊκό μας πολιτισμό. Ενώ στη τέχνη ο Παρθενώνας, η Αγία Σοφία, η βυζαντινή αγιογραφία είναι έργα θαυμαστά και άφθιτα.

Οι νεοτερικοί και οι έκγονοί τους αρνούνται τις ρίζες μας. Αρχικά αμφισβήτησαν τη συνέχεια. Ύστερα έστησαν μιάν αερογέφυρα από τον 19ο αιώνα στους προχριστιανικούς χρόνους απορρίπτοντας το ελληνικό Βυζάντιο. Κι όμως «Η ελληνική γλώσσα και σκέψη, ζωντανές μέσα στην παράδοση των Βυζαντινών τους επιτρέπουν να υπερηφανεύονται ότι είναι Έλληνες, έχοντας πλήρη συνείδηση της ανωτερότητας και των διαφοροποιητικών τους στοιχείων» (E. Brehier, πρόλογος στη Βυζαντινή Φιλοσοφία Τατάκη).
Τα εγχώρια γαλουχήματα της νεοτερικότητας απορρίπτουν Παπαρρηγόπουλο και Ζαμπέλιο που τεκμηρίωσαν αδιάσειστα την ελληνική διαχρονία και οικουμενικότητα. Δεν διστάζουν δε να αποκηρύξουν τον σημαντικότερο σύγχρονο ιστορικό Νίκο Σβορώνο ο οποίος αποφάνθηκε ότι: «Το Βυζάντιο είναι το εκχριστιανισμένο ρωμαϊκό κράτος του ελληνικού έθνους, η έντονη και διαρκής τάση του προς τον εξελληνισμό του έως τη μεταβολή του σε ένα ελληνικό εθνικό κράτος είναι πλέον μια διαπίστωση γενικά παραδεκτή» (το Ελληνικό Έθνος σ.33).

Τα υπόγεια πνευματικά ρεύματα της ιστορίας δρουν πάντοτε ανεξάρτητα και μυστικά από τα εμφανώς δρώντα.

Από την επομένη της Αλώσεως τα επαναστατικά σκιρτήματα του Γένους στοχεύουν στην ανάσταση μιας Ελληνοβυζαντινής Αυτοκρατορίας. Εν ονόματι της «μαγιάς» που ποτέ δεν έπαψε να υπάρχει. «Παλαιόθεν και έως τώρα όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε τους Έλληνες και δεν μπορούνε, τρώνε από μας και μένει και μαγιά». (Μακρυγιάννης).

Βεβαίως Έλληνας και γεννιέσαι και γίνεσαι. Αλλά πρώτα γίνεσαι, αποδέχεσαι συνειδητά ως πατρίδα σου τη νέα πατρίδα και μετά αναγνωρίζεσαι. Δεν αρκεί να σέβεται Σύνταγμα και νόμους (περί ών Ν. Αλιβιζάτος, Καθημερινή 14/2/10). Αυτό το οφείλει οιοσδήποτε ευρισκόμενος στα όρια της επικρατείας. Γι’ αυτόν που έγινε όπως και για κείνον που γεννήθηκε Έλληνας «μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον και σεμνότερον και αγιώτερον» είναι η πατρίδα. Οι αποδομητές εξοβελίζουν τα ουσιώδη της αυτοσυνειδησίας μας που τροφοδοτούν την εθνική και κοινωνική μας συνοχή. Και μέμφονται το ότι «στο σχολείο η ιστορία καλείται {καλούνταν άλλοτε} να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα, ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν την εθνική συνέχεια στο χρόνο και στο χώρο» (Τι είναι η πατρίδα μας σ.31).

Έχουμε σοβαρή κρίση ταυτότητας την οποία επιφέρουν στο εθνικό σώμα «ξένοι και ντόπιοι συνομώτες» που αποδομούν «ιδέες , πεποιθήσεις και πιστεύω σε σχέση με το ελληνικό έθνος και τις ρίζες του» (Μίκης Θεοδωράκης).

Ένα έθνος εξαφανίζεται όταν εκριζώνονται οι πεποιθήσεις που τα εμπνέουν και τα ελατήρια που τα κινούν.

Το ερώτημα «Τι είναι πατρίδα μας;» είναι δομικό. Αλλά οι συντάκτες του ομώνυμου εγχειριδίου αριστεύουν στην τέχνη της αποδόμησης. Κατεδαφίζουν!

Στο παληό Αναγνωστικό της Ε΄ Δημοτικού το ομώνυμο ποίημα του Πολέμη δίνει την ελληνική απάντηση, καταλήγοντας:

«Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα, / και κάτι, που έχομε μες στην καρδιά / και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου ακτίνα / και κράζει μέσα μας: Εμπρός, παιδιά!»

Κυρώνονται οι πίνακες κρίσης Ανωτέρων Αξιωματικών Λιμενικού Σώματος που συνέταξε το αρμόδιο Συμβούλιο Λιμενικού Σώματος έτους 2010 και για τους οποίους σχετικό είναι το από 23 Μαρτίου 2010 Πρακτικό του Συμβουλίου αυτού, ως ακολούθως: Συνέχεια… »

Ο Αντιναύαρχος Δημήτριος Ελευσινιώτης ΠΝ, γεννήθηκε στη Σαλαμίνα την 26 Αυγούστου 1955. Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1973 και απεφοίτησε το 1977 με το βαθμό του Μαχίμου Σημαιοφόρου Π.Ν.

Ως κατώτερος Αξιωματικός υπηρέτησε επί των αντιτορπιλικών ΚΑΝΑΡΗΣ και ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ καθώς και επί της πυραυλακάτου ΜΠΑΤΣΗΣ. Κατά το διάστημα 1981-1982 συμμετείχε τόσο στην παραλαβή της φρεγάτας ΛΗΜΝΟΣ όσο και σε αριθμό σχολείων, όπου εξειδικεύτηκε στο ΕSM SPHINX, κατά την παραμονή του στην Ολλανδία, στην οποία (Φ/Γ) παρέμεινε μέχρι τον Αύγουστο του 1986. Συνέχεια… »

Προσπερνούμε τα αναξιόχρεα χαμόγελα εντεύθεν και εκείθεν του Ατλαντικού. Φυσικά και τις πομπώδεις μεγαλαυχίες για το γέρας της ….βίζας! Η επί έτη άρνηση της Ουάσιγκτον να την καταργήσει ήταν ντροπή γι’ αυτήν, όχι για μας που συμπολεμούμε μαζί της εδώ και 200 χρόνια.

Επειδή «προς το τελευταίον εκβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται» (Δημοσθένης) και το τελευταίον εκβάν ήταν ή όφειλε να είναι ζητούμενο των ταξειδιών δηλαδή να δανεισθούμε με τους ίδιους όρους που δανείζονται οι άλλοι, άνθρακας ο θησαυρός! Και πάλιν και πολλάκις μένουμε εγκλωβισμένοι στα νύχια της περιβόητης Goldmann Sachs η οποία πρώτα δυσφημεί, καταμέμφεται και μηδενίζει τις χώρες – θύματά της και μετά εμφανίζεται έτοιμη να τις σώσει με προκαταβαλλόμενον πάντοτε το αζημίωτον της.

Με καταχθόνια διαβολοτερτίπια έστησε τη φούσκα των στεγαστικών στις ΗΠΑ: Συσσώρευε τα άνευ οιασδήποτε εγγύησης δάνεια – σκουπίδια σε χρεόγραφα CDO που πωλούσε ως παράγωγα στους επενδυτές. Τα CDO τα ασφάλισε στην AIG ως CDS, «τοξικά ομόλογα», γνωστά ως Swaps. Φαύλος κύκλος κερδοσκοπίας. Βέβαια οι AIG, Lehman Bruders κ.λ.π. φαλήρισαν, αλλά η «μητρική» G /S ζει και βασιλεύει. Και από την εποχή Σημίτη μέχρι σήμερα μας προσφέρει τις διόλου καθαρές υπηρεσίες της σε ληστρικές τιμές.

Τα δυσώδη swaps παραμένουν ανέγγιχτα, καθώς άβουλος ο Ομπάμα προσέκρουσε στην άρνηση του Κογκρέσου να εγκρίνει τελεσφόρες ρυθμίσεις των «παραγώγων ασφάλισης πιστωτικού κινδύνου έναντι χρεοκοπίας». Κοντολογίς θα εξακολουθήσουμε να ματώνουμε, επαιτώντας δανεικά, όσο θα επιμένουμε να προσφεύγουμε στους συνήθεις υπόπτους διεθνείς τοκογλύφους, εταίρους της Goldmann Sachs.

Tα περί G20 όπου τάχα ο Ομπάμα θα φέρει το ελληνικής εμπνεύσεως «Ευρωπαϊκό Σχέδιο» για περιορισμό της ανεξέλεγκτης διεθνούς κερδοσκοπίας, είναι επικοινωνιακό τέχνασμα όπερ και τυχόν αποδεκτό θα απαιτούσε μακρό χρόνο για να αποδώσει. Το ευρώ εξαιτίας κακής εκ γενετής οργάνωσής του δεν διαθέτει οικονομική διακυβέρνηση, ούτε σταθεροποιητικό Ταμείο. (Η σύστασή προϋποθέτει τροποποίηση της Λισαβόνας). Ούτε βέβαια ρήτρα αλληλεγγύης. Αυτή πάντως αν και την απαγορεύει η Συνθήκη  δεν χρειάζεται θεσμικό πλαίσιο για να την λειτουργήσει. Βούληση χρειάζεται, όχι χαμόγελα.

Το αποτέλεσμα του πρωθυπουργικού ταξειδιού στις ΗΠΑ τα αποτύπωσε πολύ ρεαλιστικά Αμερικανός Αξιωματούχος στο Ρώϋτερ («Ελευθεροτυπία» 11/3/10): «…συγχαίρουμε {την ελληνική κυβέρνηση} για τα σκληρά βήματα που έχει ήδη κάνει και έχουμε εμπιστοσύνη ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι της θα την στηρίξουν σε αυτό τον δύσκολο δρόμο». Άρα ξανά στη Μέρκελ για το αόρατο «σχέδιο στήριξής» μας.

Ο Όλι Ρεν σέρβιρε τα πρώτα μέτρα για τον δημόσιο τομέα μέσω της «Κοριέλλα ντε λα Σέρα». Τα δεύτερα για τον ιδιωτικό τα ξεφούρνισε προχθές από το «Βήμα»: περαιτέρω ελαστικοποίηση των ήδη ευέλικτων εργασιακών σχέσεων προοιωνιζόμενη κατάργηση Συλλογικών Συμβάσεων, απεριόριστες απολύσεις, διαθεσιμότητες, εκ περιτροπής εργασία, μισθολογικές μειώσεις, κ.ά.π.

Οι διαρκώς οξυνόμενες αντιφάσεις του παγκόσμιου καπιταλισμού μετακινούν ραγδαία την κρίση από την χρηματοπιστωτική στην πραγματική οικονομία. Τα ελλείμματα ωστόσο δεν είναι αιτία, αλλά αποτέλεσμα της ύφεσης. Η έκδηλη ανεπάρκεια των ευρωπαϊκών θεσμών υποδηλώνει πόσο λίγο, έως καθόλου μπορούμε να ελπίζουμε σε ευρωπαϊκή λύση. Ξεχάστε εντελώς την αμερικανική.

Πρέπει να ξεκολλήσουμε από την G /S και τα παραρτήματα της. Αυτή η Τράπεζα είναι «μια εξαιρετική επιτηδευμένη μηχανή μετατροπής του ωφέλιμου κοινωνικού  πλούτου στο πιο άχρηστο και ανεξήγητο πράγμα στη γη: καθαρά κέρδη για πλούσιους, ιδιώτες» (Mat Taibbi, Τετράδια, χειμώνας / άνοιξη 2010 σ.120).

Στη Δύση η οργανωμένη απληστία νικούσε πάντοτε την ανοργάνωτη Δημοκρατία. Και εξακολουθεί να την νικά, όσο το κεφάλαιο θα παίζει ασύδοτα το παιχνίδι «μόχλευση – απομόχλευση – υπερμόχλευση».

Όταν θα εφαρμόζουμε τυφλά τις ανάλγητες απαιτήσεις Ρεν, η ύφεση θα αυτοτροφοδοτείται και η οικονομία θα βουλιάζει, υπό τα χειροκροτήματα των αγορών που θα ζητούν διαρκώς επιπρόσθετα μέτρα. Τώρα άλλα 24.

Τελικά η έξοδος από την κρίση είναι αποκλειστικά εθνική υπόθεση. Και ή την παίρνουμε στα χέρια μας σχεδιάζοντας τρόπους επανεκκίνησης της οικονομίας, τόνωσης της ζήτησης και προωθούμε ταυτόχρονα ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, ή αλλοιώς γινόμαστε αξιοθρήνητοι. Το κράτος το λειτουργούν οι εργαζόμενοι, αφού αυτοί πρωτίστως πληρώνουν τους φόρους. Οι εισοδηματικά ανώτεροι δηλώνουν πενέστεροι των πρωτοείσακτων υπαλλήλων.

Ο κ. Παπανδρέου έχει κεκτημένη ταχύτητα περιοδειών. Ιδού στάδιον λαμπρόν: Πεκίνο, Εμιράτα και ξανά Μόσχα. Θα βρει εκεί δανεικά με αξιοπρεπείς όρους.

Ώρες, ώρες ξαναζούμε σκηνές όταν «ένας κληρικός ξεσήκωσε τους Έλληνες» (Ομπάμα). Πήγε αντιπροσωπεία στο Συνέδριο της Βερόνας. (1823). Επέστρεψε άπρακτη, αλλά αποφασισμένη, όπως αποτυπώνεται στις δηλώσεις του επικεφαλής της Ανδρέα Μεταξά:

«Όθεν κύριοι αφέθημεν εις μόνας τας δυνάμεις ημών. Αγαθή τύχη οι ηγεμόνες μάς εγκατέλειψαν και εις ημάς μόνον έχομεν να ελπίζωμεν»!

Ακατανίκητες δυνάμεις, όταν θελήσουμε!

Προσερχόμενος στις εργασίες της όγδοης Συνόδου του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ που πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Ευάγγελος Βενιζέλος απάντησε σε ερωτήσεις δημοσιογράφων για τα ελληνοτουρκικά και την οικονομία.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Δυο λόγια για τα ελληνοτουρκικά…

ΕΥ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Παρακολουθούμε με ιδιαίτερη προσοχή και σε κατάσταση επαγρύπνησης όλα όσα συμβαίνουν στο Αιγαίο και από πλευράς τουρκικής αεροπορίας και από πλευράς τουρκικού πολεμικού ναυτικού. Δεν θέλουμε η θεσμικοπολιτική ένταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στη γειτονική μας χώρα να «εξαχθεί» -και χρησιμοποιώ τον όρο μέσα σε εισαγωγικά- στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και ιδίως στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Στηρίζουμε μια πολιτικά και θεσμικά σταθερή Τουρκία, στηρίζουμε τον ευρωπαϊκό της προσανατολισμό, αλλά θέλουμε να γίνεται σεβαστό το Διεθνές Δίκαιο και να αποδεικνύεται ότι υπάρχει καλή θέληση για να περάσουμε σε μια άλλη εποχή στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η Ελλάδα έχει την καλή διάθεση αλλά η διαφορά ανάμεσα στην αισιοδοξία και την αφέλεια είναι αυτή που κρίνει τα πάντα στις διεθνείς σχέσεις.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Θεωρείτε ότι η Τουρκία αφενός εξάγει την εσωτερική της κρίση και αφετέρου εκμεταλλεύεται την κρίση που περνάει η χώρα μας;

ΕΥ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Δεν είναι πάντα ελεγχόμενες και ορθολογικές όλες οι καταστάσεις. Στο παρελθόν πάντως έχουμε φαινόμενα «εξαγωγής» εσωτερικών πολιτικών κρίσεων της Τουρκίας.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Και δυο λόγια για την κρίσιμη περίοδο που περνάει η χώρα μας ενόψει και της κρίσιμης συνόδου της 25ης Μαρτίου…

ΕΥ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Στέλνουμε ένα πάρα πολύ απλό και καθαρό μήνυμα σταθερότητας και αισιοδοξίας και στον ελληνικό λαό και στην ελληνική αγορά αλλά και στις διεθνείς αγοράς. Η Ελλάδα είναι μία ισχυρή οικονομικά χώρα, αξιόπιστη απέναντι στους πιστωτές της. Όλες οι χώρες του κόσμου αυτή τη στιγμή διέρχονται μια φάση δημοσιονομικής πίεσης και κρίσης, όλες έχουν ανάγκη από υψηλό δημόσιο δανεισμό. Έχουμε τη δυνατότητα να δανειζόμαστε με βάση τις δικές μας δυνάμεις και θέλουμε λογικά επιτόκια, εύλογα και όχι εκβιαστικά ή κερδοσκοπικά. Μπορούμε να ξεπεράσουμε αυτή την πολύ δύσκολη φάση βασισμένοι στις δικές μας δυνάμεις. Θέλουμε να είμαστε ενεργό και αποφασιστικό μέλος της Ευρωζώνης και να συμβάλουμε στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Νομίζω ότι αυτό το μήνυμα πρέπει να το σεβαστεί και η Ευρωπαϊκή Ένωση και η διεθνής αγορά.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Θεωρείτε ότι στοχοποιείται η χώρας μας διότι υπάρχουν χώρες με χειρότερα δημοσιονομικά προβλήματα με μας, όπως η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία. Γιατί όλοι βάλουν εναντίον της χώρας μας;

ΕΥ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Κοιτάξτε, δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε και τις δικές μας ευθύνες εδώ, εσωτερικά, ανεξαρτήτως του τρόπου με τον οποίο πρέπει αυτές οι ευθύνες να καταμερίζονται και να καταλογίζονται. Άλλωστε το εκλογικό αποτέλεσμα του Οκτωβρίου καταμέρισε και καταλόγισε πολιτικές ευθύνες. Εμείς έχουμε και πρόβλημα δημοσιονομικού ελλείμματος και πρόβλημα δημοσίου χρέους και πρόβλημα ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών -ελλείμματος ισοζυγίου. Αυτό όμως, δεν πρέπει να κάνει κανέναν να παραβλέπει ότι η Ελλάδα είναι η 30ή σε όγκο οικονομία στον κόσμο, η 15η οικονομία στον κόσμο ως άθροισμα επενδύσεων και αποταμιεύσεων, πως η Ελλάδα είναι μια χώρα στην οποία νοικοκυριά και επιχειρήσεις έχουν επενδεδυμένο σε ακίνητα το 420% περίπου του ΑΕΠ. Άρα είμαστε μία ισχυρή οικονομικά χώρα η οποία μπορεί να ξεπεράσει τα προβλήματά της.

ΠΗΓΗ: ΥΠΕΘΑ

«Tο Ελληνικόν Έθνος μαρτύρεται τον ουρανόν και την γην ότι υπάρχει ακόμη, μολονότι ο φοβερός ζυγός των Οθωμανών ηπείλει να το εξοντώσει». (Η εν Επιδαύρω Α΄των Ελλήνων Εθνική Συνέλευσις 15/1/1822).

Ναι υπήρχε και δεν έπαψε να υπάρχει ως σήμερα εις πείσμα του γεγονότος ότι πολλοί έξωθεν, αλλά και οι εντός των τειχών εθνομηδενιστές νυχθημερόν «μοχθούν» για να το εξαφανίσουν. Και θα υπάρχει όσο η απερινόητη διαλεκτική της ιστορίας θα δρά καθ’ υπέρβαση της λογικής της ιστορίας και υπό την επήρεια των μυστικών δυνάμεων της ζωής. Όσο δηλαδή θα υπάρχουν Έλληνες που θα αρδεύονται από τις ίδιες διαιώνιες πηγές που ενέπνευσαν τους προγόνους μας την ημέρα του Ευαγγελισμού.

Στην επτάχρονη επαναστατική περίοδο το Γένος επέδειξε όλες τις αρετές του. Αλλά σε ορισμένες φάσεις και όλα τα ελαττώματά του. Ο Αγώνας ανέδειξε ηγέτες πνευματικούς, στρατιωτικούς και πολιτικούς και μετέβαλε ανυποψίαστους ως χθες βουκόλους και ναυτικούς σε ήρωες. Πρόκειται για μια υπέρβαση της συλλογικής συνείδησης του Ελληνισμού, τελικά για ένα θαύμα.

Οι ηγεμόνες της Ευρώπης πανομοιότυποι με τους τωρινούς επιγόνους τους: « Άλλος σου έκλαψε εις τα στήθια, / αλλ’ ανάσταση καμιά / άλλος σου έταξε βοήθεια / και σε γέλασε φρικτά» (Σολωμός).

Στα φοβερά χρόνια της δουλείας η καταφυγή και το πρόφραγμα των υποδούλων είναι η εθναρχούσα Εκκλησία. Αυτή διέσωσε ζωντανό το φρόνημα, όρθια την ελπίδα και ενεργή τη βούληση της αποτίναξης του ζυγού της τυραννίας. Αυτή δίδαξε ότι ο Γολγοθάς οδηγεί στην Ανάσταση. Για τον ρόλο της που έχει πολλαπλώς συκοφαντηθεί εγκυρότερος να τον αποτιμήσει είναι ο μαρξιστής ιστορικός Νίκος Σβορώνος.

«Η Εκκλησία παραμένει (….) η κατευθυντήρια δύναμη του Έθνους. Επικεφαλής της εθνικής αντίστασης σ’ όλες τις μορφές της, εργαζόμενη για το σταμάτημα των εξισλαμισμών, συμμετέχοντας  σ’ όλες τις εξεγέρσεις, ακόμα και διευθύνοντάς τες (έχει δείξει μεγάλο αριθμό Νεομαρτύρων που είναι σύγχρονα και ήρωες της χριστιανικής πίστης και της εθνικής αντίστασης) ρύθμιζε επίσης την πνευματική ζωή» (Επισκόπηση σ. 49).

Οι θρύλοι, οι μύθοι, η ανιστόρηση των ηρωϊκών κατορθωμάτων και πάνω απ’ όλα η βαθιά casino online πίστη στο Θεό, κράτησαν φλεγόμενη τη δάδα της λευτεριάς και άμεση την ανταπόκριση στην προτροπή «Ώ παίδες Ελλήνων ίτε / ελευθερούτε πατρίδα».

Οι επαναστάτες προδομένοι από τους ξένους, ομοδόξους και ετεροδόξους, προχώρησαν βασισμένοι στις δικές τους δυνάμεις. «Να μην έχωμεν ελπίδα λυτρώσεως άλλην παρά από τον εαυτό μας και από τον Ύψιστον» (Κολοκοτρώνης). Οι νίκες τους όμως ξεσήκωσαν τις ευαίσθητες συνειδήσεις ποιητών, λογίων και άλλων ελεύθερων Ευρωπαίων που δημιούργησαν εκείνο το θαυμαστό κίνημα του Φιλελληνισμού. Ο ελληνικός πατριωτισμός (ο γνήσιος, όχι ο ψευδώνυμος «νέος πατριωτισμός» της τάχα ανανεωτικής αριστεράς) στοχεύει βεβαίως τη νίκη, αλλά δεν λυγίζει μπρος στην ανάγκη της θυσίας. Η διαχρονική ελληνική πολεμική αρετή επιβεβαιώθηκε στο «ελευθερία ή θάνατος» ως η ανέκκλητη προσταγή.

Ανήμερα των Βαΐων (1825) έγινε η ηρωϊκή Έξοδος του Μεσολογγίου. Μ. Τετάρτη έφτασε το κακό μαντάτο στο Ναύπλιο. Στην Εθνική Συνέλευση οι βουλευόμενοι αποφάσισαν να προσφύγουν στον Πρέσβη της Αγγλίας στην Κωνσταντινούπολη τον Γεώργιο Κάνιγκ να μεσολαβήσει στο Σουλτάνο για συμβιβαστική λύση. Εξουδετέρωσε την ηττοπάθειά τους ο Κολοκοτρώνης. Ματαίωσε το απονενοημένο εγχείρημα η δραστική παρέμβαση του Δημ. Υψηλάντη: «Σας φοβίζει η πτώσις του Μεσολογγίου; Αφιερωθείτε ως εις τας αρχάς του Αγώνος, εις την χαρακτηριστικήν ενέργειαν και τον πατριωτισμόν των Ελλήνων. Το στήθος κάθε Έλληνος ας γίνει Μεσολόγγι!». Έτσι συνέχισε ο Αγώνας.

Οι μεγάλες εξορμήσεις των εθνών προαπαιτούν μια Μεγάλη Ιδέα ως κινητήρια δύναμη συσπείρωσης και προέλασης. Οι Έλληνες την είχαν, αλλά με τη Συνθήκη της Λωζάνης την υπέβαλαν σε ευθανασία. Οι Ξένοι εάν και εφόσον συμπίπτουν τα συμφέροντά τους είναι εταίροι και σύμμαχοι. Η Ναυμαχία του Ναυαρίνου είναι η εντιμότερη υπέρ ημών κίνηση των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.

Η ενότητα και η ομοψυχία του Έθνους είναι σωτήρια σε ευχάριστες και δύσκολες στιγμές.

Το Γένος επανέλαβε τον καλό εαυτό του στον Μακεδονικό Αγώνα και στους Βαλκανικούς πολέμους. Ο Διχασμός ανέτρεψε τη Μεγάλη Ελλάδα. Ο δισταγμός τον Ιούλιο του 1922 και ο φόβος τον Μάϊο του 1923 ματαίωσαν την απελευθέρωση της ιερής πόλεως του Ελληνισμού, της Κωνσταντινούπολης (Dοuglas Daikin).

Οι Τούρκοι 190 χρόνια μετά εξακολουθούν να είναι, μετά τον κακό εαυτό μας, ο διαχρονικός εχθρός μας. Όλες οι κινήσεις προσέγγισης των τελευταίων ετών γίνονται με μονόπλευρες ελληνικές παραχωρήσεις και υποχωρήσεις που αποθρασύνουν έτι μάλλον την επιθετικότητα του άλλου.

Οι σύγχρονοι Έλληνες και πρωτίστως οι ηγέτες τους οφείλουν να απαλλαγούν από το απολύτως αδικαιολόγητο φοβικό σύνδρομο που διακατέχονται αποδεχόμενοι την διαπίστωση του Ρήγα για τον Τούρκο:

«Ποτέ μη φοβηθείτε  / πως είναι δυνατός / καρδιοχτυπά και τρέμει  / σαν το λαγό κι αυτός!».

Ο Υπτγος Γεώργιος Μπασιακούλης είναι ο Διοικητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων και ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 7 Μαρτίου 2010. Γεννήθηκε στη Φλώρινα το Νοέμβριο του 1957. Εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1975 Συνέχεια… »

O νέος ΓΕΠΣ και Β Υπαρχηγός Αντγος κ. Λυμπέρης Δημήτριος

Με απόφαση του ΚΥΣΕΑ την 1η Μαρτίου 2010, ο Αντιστράτηγος Δημήτριος Λυμπέρης ανέλαβε τα καθήκοντα του Γενικού Επιθεωρητή Στρατού και του Β΄ Υπαρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Ο Αντιστράτηγος Δημήτριος Λυμπέρης, γεννήθηκε στη Λυκούρια Καλαβρύτων, του Ν. Αχαΐας. Συνέχεια… »