Μετά την πρόσφατη συμφωνία μεταξύ Ιράν και Τουρκίας περί της διαχείρισης των πυρηνικών καυσίμων του Ιράν δεν υπάρχει πλέον καμία επιφύλαξη όσον αφορά τον κίνδυνο της εξάπλωσης των πυρηνικών όπλων στη γειτονιά μας. Η Τουρκία επιτέλους πραγματοποιεί το μεγάλο πυρηνικό της όνειρο. Συνέχεια… »

Κύπρος 1974: Δέν Ξεχνώ!

Για χρόνια η ελληνική πλευρά απέδιδε τη δυστοκία των λεγόμενων Διακοινοτικών συνομιλιών στην αδιαλλαξία του Ντενκτάς. Τον τελευταίο καιρό έχει επενδύσει την πάσαν ελπίδα της στην επανεκλογή του Ταλάτ. Είναι απίστευτο, το ελληνικό Έθνος, με τις δύο κρατικές οντότητές του, να μεριμνά με τέτοια επιμονή για την επανεκλογή του Τούρκου εγκαθέτου της Άγκυρας, πανομοιότυπου με τον προκάτοχό του και τον όποιο διάδοχό του.

Ο εκάστοτε κατοχικός εντολοδόχος, όποιος και να είναι, εκτελεί τυφλά τα κελεύσματα του εντολέα του. Είναι υπάλληλος. Πιθανή αλλαγή του «υπαλλήλου» δεν σηματοδοτεί καθ’ εαυτή ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη στάση της Τουρκίας.

Η αυτοπρόσωπη παρουσία του πρωθυπουργού στη Μεγαλόνησο θα είχε νόημα να εμπνεύσει τις αντιστάσεις και να ενδυναμώσει την αγωνιστικότητα και την αποφασιστικότητα του Κυπριακού Ελληνισμού. Όμως ο κ. Παπανδρέου πήγε στην Κύπρο όπου ο Ελληνισμός είναι ανήσυχος για τους χειρισμούς του κ. Χριστόφια ασυγκράτητου στην ικανοποίηση κάθε διεκδίκησης του Ταλάτ. Αντί όμως να συνετίσει το συνομιλητή του, επεχείρησε να «νουθετήσει» τους αντιπάλους του που όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των Κυπρίων ευτυχώς αντιτίθενται στη σπουδή και το ζήλο του προέδρου τoυς να ανταποκρίνεται εις πάσαν ζήτηση.

Η τρέχουσα ελληνική εξωτερική πολιτική είναι αδιέξοδη.

Όταν δεν εγκαταλείπεται στον αυτόματο πιλότο, αυτοσχεδιάζεται από την πολιτική ηγεσία κατά την προσωπική της αρχιτεκτονική. Λείπει μια στρατηγική ανοικτών οριζόντων, επεξεργασμένων θέσεων, υπερκομματικής θεώρησης. Επείγει να διαμορφώσουμε στρατηγική που να αντανακλά την αδιαπραγμάτευτη αξιοπρέπεια του Ελληνισμού και να αντιμετωπίζει, όχι να κατευνάζει τον εχθρό.

Αφού δεν διδασκόμεθα απ’ τον Θουκυδίδη ας διδαχθούμε τουλάχιστον απ’ τον αντίπαλο: Καμία υποχώρηση, καμία παραχώρηση. Δρώσα και αεικίνητη διπλωματία. Μηχανισμοί εξωραϊσμού. Λόμπι παντού και για όλα. Επιθετικότητα στην πράξη, συγκατάβαση στα λόγια. Ο Ερντογάν κινείται τώρα με παράφορη αυτοπεποίθηση.

Οι ημέτεροι κατασκευάζουν ευκαίρως ακαίρως άλλοθι ενδοτισμού: Φοβία απομόνωσης, στρατιωτική αδυναμία, συμμαχικές πιέσεις, αντισταθμίσματα, υποτίθεται σημαντικά, έναντι παραχωρήσεων, υποτίθεται ασημάντων κ.λ.π.

Όμως μας λείπει πάντοτε η επιβαλλόμενη ισχυρή βούληση και η αφοπλιστική αποφασιστικότητα. Κι όταν σπάνια λέμε κάτι σωστό το λέμε με τρόπο μη πειστικό.

Η επίκληση της στρατιωτικής αδυναμίας δεν τιμά αυτούς που την επικαλούνται. Πρώτον διότι ο λαός υποβάλλεται σταθερά σε βαρύτατη φορολογία για να έχει αξιόμαχες ένοπλες δυνάμεις, δεύτερον διότι τα τελευταία χρόνια διαλύθηκε και η υποτυπώδης αμυντική βιομηχανία μας ενώ την ίδια ώρα η Άγκυρα ανέπτυξε με γεωμετρική πρόοδο τη δική της πρωτογενή και σε συμπαραγωγές, με κορύφωση αυτές των F-35 και των μη επανδρωμένων οπλικών συστημάτων. Γεγονότα επικίνδυνα, ικανά να αλλάξουν την ισορροπία ισχύος στο Αιγαίο.

Ξεχνούμε την ουσία του Κυπριακού (Εισβολή Κατοχή, Εποικισμός). Μιλούμε για διακοινοτική διαφορά. Εμείς! Με τη στάση μας αποτρέπουμε τους ξένους και εκείνους που θα ήθελαν να στιγματίσουν τη στρατιωτική εισβολή να το κάνουν.

Οι διεθνείς, Κοινότητα και Κοινή Γνώμη αντιπαρέρχονται ανυποψίαστες την τουρκική κατοχή διότι ουδείς τους την υπενθυμίζει. Εξ’ ίσου ανύποπτες προσπερνούν τα καθ’ ημέραν συμβαίνοντα στο Αιγαίο διότι επίσης ουδείς τα καταγγέλλει. Ελλάδα και Κύπρος παρακολουθούμε με αιδήμονα σιωπή τα αποφώλια έργα και ημέρες του διαρκώς ενδυναμούμενου, επηρμένου πια Ερντογάν «για να μη χαλάσουμε το καλό κλίμα» !

Ποιο «καλό κλίμα»; Αυτό που ανατροφοδοτείται με τις κατ΄εξακολούθηση υποχωρήσεις μας στον προκλητικό στρατιωτικό εκ-βιασμό μας. Ακολουθούμε τάχα ρεαλιστική πολιτική. Περιεχόμενό της όμως η κατά δόσεις άνευ όρων παράδοσή μας. Με ευτελές αντίτιμο βραχέα διαλλείματα εκτόνωσης ενδίδουμε. «Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις / (η μέρα που αφέθηκες κι’ ενδίδεις) / και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα». (Καβάφης). Και χαρίζουμε στον αντίπαλο χρόνο και ευκαιρίες να αποποινικοποιεί τα εγκλήματά του, να εξασφαλίζει τη διεθνή κατανόηση και κατά περίπτωση την επιβράβευση.

Στο Αιγαίο έχουμε ανεχθεί την de facto συγκυριαρχία. Στη Θράκη τη συνδιοίκηση. Στην Κύπρο διαπραγματευόμαστε ως ηττημένοι.

Όχι άλλο. Ως εδώ!

Κύπρος 1974: Δέν Ξεχνώ!

Συλλογιζόμουν τα κατορθώματα των εθνομηδενιστών σε Ελλάδα και Κύπρο όταν διάβαζα ανάμεσα στα θύματα του μοιραίου πολωνικού αεροσκάφους τον επικεφαλής του «Ινστιτούτου Εθνικής Μνήμης», ιδρύματος επιφορτισμένου να κρατάει ζωντανή τη μνήμη του πολωνικού λαού που ξέρει να αντιστέκεται. Λογαριάζω ποιους μύδρους θα προκαλούσε μια πρόταση μας για σύσταση ανάλογου Ινστιτούτου στην Ελλάδα. Το προτείνω!

Είναι ώρα να σταματήσουμε τους χαριεντισμούς και τα «τσιφτετέλια» με αυτούς που προσβάλλουν έργω τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Να ριχτούμε με πάθος στην οικοδόμηση της εθνικής μας ισχύος. Ψαχνόμαστε για αλλαγή του οικονομικού υποδείγματος. Έχουμε απόλυτη ανάγκη ανάπτυξης για να μην συντριβούμε στην ύφεση και στις Συμπληγάδες ΔΝΤ – ΕΕ. Ιδού στάδιον λαμπρόν να στήσουμε μια σοβαρή αμυντική βιομηχανία. Η προώθησή της θα έχει διπλό αποτέλεσμα: ανάπτυξη και εθνικοαμυντική θωράκιση.

Μπορούμε. Θέλουμε;

Κουρδιστάν

Πρόκειται για μια τριακονταετή ιστορία: τα χιόνια λιώνουν, οι Κούρδοι πολεμιστές του PKK ξυπνούν από τη χειμερία νάρκη τους στα βουνά Καντίλ του Ιράκ και οι μάχες αρχίζουν στα νοτιοανατολικά της Τουρκίας. Πέρυσι ο τουρκικός στρατός άρχισε νωρίτερα διώχνοντας χιλιάδες Κούρδους στο Ιράκ στη πρώτη σημαντική χερσαία επιδρομή από τότε που οι Αμερικανοί έφτασαν στη περιοχή. Οι Τούρκοι προφανώς απέσπασαν τη συναίνεση της Ουάσιγκτον αλλά οι Κούρδοι του Ιράκ όλων των βαθμίδων ζητούν να διασφαλιστεί η κυριαρχία του Ιράκ από τους μοναδικούς μαχητές που θα μπορούσαν να το επιτύχουν, τους Πεσμεργκά. Μια σύρραξη μεταξύ Ιράκ-Τουρκίας θα έβαζε την Ουάσιγκτον σε νέες ανησυχίες στη περιοχή.

Φέτος τα πράγματα είναι διαφορετικά όμως, το PKK αντιμετωπίζει μια σημαντική απειλή όχι από τους τούρκους στρατιώτες αλλά τους πολιτικούς. Το κυβερνών κόμμα της Τουρκίας πριν δυο χρόνια εκτόπισε το DTP (τη πολιτική πτέρυγα του PKK) στη μεγαλύτερη περιοχή που ελέγχεται από Κούρδους.

Το PKK στην ουσία διανύει μια καθοριστική στιγμή: ενώ απουσιάζει η επαναστατική βία ο Ερντογάν θα έχει το χώρο και το χρόνο να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις που πιθανόν να του χαρίσουν πολιτική νίκη αν το εκμεταλλευτεί σωστά. Εάν το PKK πραγματικά ενδιαφέρεται για μεταρρυθμίσεις θα θεωρήσει τον προσωρινό εκτοπισμό της πολιτικής του πτέρυγας από το κόμμα του Ερντογάν ως το ανάλογο τίμημα. Εάν όμως το PKK ενδιαφέρεται μόνο να δείχνει τη σημαντικότητά του τότε θα αγωνίζεται προκειμένου να αναπληρώσει τις απώλειές του από τις τουρκικές επιδρομές και να επιστρέψει στη βία στα νοτιοανατολικά της Τουρκίας φέτος το καλοκαίρι.  Καμιά τουρκική κυβέρνηση δεν θα προβεί σε μεταρρυθμίσεις όσο οι στρατιώτες σκοτώνονται σε αντάρτικες επιθέσεις. Η ιστορία δείχνει ότι το PKK θα καταλήξει να ενδιαφέρεται για τα στενά του συμφέροντα.

Στο μεταξύ οι Μπαρζανί και Ταλαμπανί έχουν ένα σημαντικό άσσο. Ένα αξίωμα της αντεπανάστασης είναι ότι η δύναμη των επαναστατών έχοντας τη τοπική στήριξη παραμένει ανίκητη. Εναντίον των Τούρκων (και των Αμερικανών) οι Κούρδοι του Ιράκ θα υποστηρίξουν το PKK. Μόνο οι δικοί τους μαχητές Πεσμεργκά έχουν μεγαλύτερη πίστη και αφοσίωση στην ιδέα του Κουρδιστάν. Έτσι μόνο οι Μπαρζανί και Ταλαμπανί μπορούν να ελέγξουν το PKK παρόλο που οι ίδιοι ότι έχουν αυτή την ικανότητα και δυνατότητα καθώς δεν θέλουν να πολεμήσουν ομοεθνείς τους Κούρδους. Τι είναι αυτό που μπορεί να αλλάξει τη ανάλυση της σκοπιμότητάς τους; Με δυο λόγια είναι η ανεξαρτησία ή τόση μεταβίβαση κυριαρχίας όση μπορούν να ζητούν από τους συμπατριώτες τους Ιρακινούς.

Η εξέλιξη λοιπόν είναι προφανής: Οι Μπαρζανί και Ταλαμπανί ελέγχουν το PKK εάν η Τουρκία συναινέσει  στον οποιονδήποτε βαθμό ανεξαρτησίας μπορεί να χορηγήσει. Η Τουρκία φοβάται ότι το ημιαυτόνομο Κουρδιστάν θα συγκεντρώσει τους Κούρδους του  αλλά παράλληλα το PKK θα αποτελεί μεγαλύτερο πρόβλημα. Σε κάθε περίπτωση, σοβαρές πολιτικές μεταρρυθμίσεις θα εξαλείψουν την απειλή. Το Β. Ιράκ μπορεί να φαίνεται ειρηνικό και δημοκρατικό στη Δύση που ασχολείται με το νότιο τμήμα της χώρας όμως οι Κούρδοι της Τουρκίας κατανοούν ότι πρόκειται για δύο αμοιβαία ανταγωνιστικά κρατίδια υπό τη κυριαρχία του Ταλαμπανί και του Μπαρζανί αντίστοιχα.

Οι ΗΠΑ μπορούν και πρέπει να υλοποιήσουν ένα μέρος των υποσχέσεών τους προκειμένου να αποφύγουν μια συνοριακή σύρραξη μεταξύ Ιράκ και Τουρκίας. Σε πρώτη ανάγνωση μπορούμε να δούμε έναν οριστικό διαμελισμό του Ιράκ. Όμως οι Ταλαμπανί και Μπαρζανί θα φτάσουν σε όσο το δυνατό μεγαλύτερη ανεξαρτησία και με τους Πεσμεργκά αυτό σημαίνει πολλά. Είναι πιθανό να συνεργαστούν μεταξύ τους αν σκεφτούν ότι οι επιτυχίες τους διασφαλίζονται από τη συναίνεση της Άγκυρας.

Θα έλεγε κανείς πως αυτή η ευαισθητοποίηση της Άγκυρας σε θέματα εθνικής κυριαρχίας είναι απόλυτα διακιολογημένη. Πρόκειται σαφώς για την ίδια Άγκυρα που ενώ διακόπτει φιλίες, συμμαχίες και συνεργασίες όταν ξένες δυνάμεις αναμειγνύονται σε θέματα εσωτερικής δικαιοδοσίας, την ίδια στιγμή  συστηματικά προβαίνει σε προκλητικές ενέργειες σε θέματα εσωτερικής διοίκησης στη Δ. Θράκη καλώντας την μουσουλμανική  μειονότητα της περιοχής ουσιαστικά να αυτονομηθεί.  Κατ΄αντιστοιχία δυστυχώς πρόκειται για την απαράλλακτη ενδοτική στάση του Κολωνακίου που ανεξαρτήτως κυβερνώσας παράταξης συνεχίζει άκριτα να χαρακτηρίζει το μειονοτικό της περιοχής ως αρμοδιότητα του ΥΠΕΞ,  να υποστηρίζει παραληρηματικά τη Τουρκία στην ενταξιακή της πορεία ενώ υποστηρίζει πως η μόνη διαφορά με τη γείτονα  είναι η υφαλοκρηπίδα και όχι η παρωπίδα….

Το νομοσχέδιο που έχει πρόσφατα κατατεθεί από τη τουρκική κυβέρνηση καταδεικνύει το παράδοξο της πολιτικής στην Άγκυρα.

Αν εγκριθεί το νομοσχέδιο, που στοχεύει στην αναθεώρηση 26 άρθρων του Συντάγματος, ελαχιστοποιούνται σοβαρά οι πιθανότητες επέμβασης των στρατιωτικών στη λειτουργία των θεσμών. Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο νόμνου παρέχεται εκτεταμένη δυνατότητα για προσαγωγή σε δίκη εν ενεργεία στρατιωτικών ενώ  για τη διάλυση των πολιτικών κομμάτων θα απαιτείται πλέον συγκατάθεση του Κοινοβουλίου. Σε περίπτωση πιθανού ναυαγίου ενώπιον του Κοινοβουλίου, η κυβέρνηση ανακοίνωσε τη πρόθεσή της να θέσει την μεταρρύθμιση αυτή σε δημοψήφισμα.

Στην ουσία, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια πολύ εμφανή αντίφαση στον 21^ο αιώνα που ανατρέπει τις προϋποθέσεις του 20^ου αιώνα.

Στον 20^ο αιώνα εκσυγχρονιστής σήμαινε κεμαλιστής. Ο Ατατούρκ είχει μεταρρυθμίσει τη Τουρκία με σκοπό να ξεπεράσει τις αγκυλώσεις του Οθωμανισμού. Για το λόγο αυτό, μειονότητες (αρμενική, ελληνική με εξαίρεση τη κουρδική) εκδιώχθηκαν από τη Μ. Ασία ενώ η Ανατολία (κυρίως η Θράκη) παρουσιάστηκε ως το λίκνο των Τούρκων. Μια πατρίδα των Τούρκων σύμφωνα με το δόγμα της εποχής περί «δικαιώματος των λαών για αυτοδιάθεση». Έτσι εξηγείται η συγγένεια με το Ισραήλ που «χτίστηκε» την ίδια περίοδο με την ίδια λογική.

Αυτός ο εκσυγχρονισμός θα περνούσε μέσα από τη διάλυση συγκεκριμένων «εξωτερικών σημείων» που θεωρούνταν οπισθοδρομικά: από τη μια το Ισλάμ έναντι του οποίου προωθήθηκε ένας μαχητικός κοσμικός χαρακτήρας στο κράτος και από την άλλη η  αραβική γλώσσα που εγκαταλείφθηκε αντί της δημιουργίας ενός νέου αλφαβήτου, βασισμένου στα λατινικά σύμβολα.

Ερντογάν-Μέρκελ

Αυτή η νεωτερικότηττα παρουσίαζε ένα μακροχρόνιο πόθο ένταξης στη Δύση. Επιπλέον η βιαστική ένταξη στο ΝΑΤΟ και η αίτηση υποψηφιότητας για την ΕΟΚ το 1963  σηματοδότησαν μια δέσμευση που επικύρωνε το δυτικότροπο κεμαλικό μοντέλο.

Ωστόσο η άνοδος στην εξουσία των ισλαμιστών Δημοκρατών του Ερντογάν έχει προκαλέσει ανησυχίες (ιδιαίτερα με μετά την 11 Σεπτεμβρίου) ως μια απειλή κατά του κοσμικού κράτους. Δηλαδή μια οπισθοδρόμηση.

Οπωσδήποτε  αυτός δεν είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος ερμηνείας των φαινομένων. Καθώς η πολιτική Ερντογάν σκοπεύει να «εκσυγχρονίσει» τη Τουρκία και στη πραγματικότητα να προσαρμόσει τη χώρα στον 21^ο αιώνα επιτρέπει με λίγα λόγια την αμφισβήτηση της  κεμαλικής κληρονομιάς. 

Κατ΄αρχήν η σκόπιμη επιλογή της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης οδήγησε τη χώρα να υιοθετήσει μεταρρυθμίσεις διαφάνειας. Έτσι η συμμόρφωση προς τα πρότυπα της Ε.Ε. και συνεπώς η δημιουργία ενός κράτους δικαίου εμποδίζει τις διατάξεις του πολιτικού και δικαστικού ελέγχου που έχει θέσει ο κεμαλισμός  με τις οποίες  διευκολύνεται η εξάρθρωση της δημοκρατικής αρχής. Η έρευνα για την υπόθεση Εργκένεκον ή το προχθεσινό νομοσχέδιο έχουν ως στόχο τη καταστολή των στρατιωτικών και των δικαστών. Αυτό αποτελεί μια επικίνδυνη πολιτική που προς το παρόν όμως αποδίδει.

Αυτή η ίδια λογική ενθαρρύνει την ανάπτυξη στο εξωτερικό ενός νεο-οθωμανισμού ο οποίος θίγει τα κεμαλικά ταμπού: τους Αρμένιους και τους Κούρδους καθώς επίσης και τη Συρία αλλά και την απομάκρυνση από το Ισραήλ. Αυτός ο νέο-οθωμανισμός πρέπει να εξεταστεί στα πλαίσια των ενταξιακών σχέσεων στην Ευρώπη. Αν ακόμη την ενδιαφέρει να ενταχθεί, η Τουρκία δεν πρέπει μόνο να αποδεχθεί το κοινοτικό δίκαιο, δεν οφείλει μόνο να εξισορροπήσει τη θεσμική κατάσταση της χώρας αλλά πρέπει επίσης να εξομαλύνει τις σχέσεις της με τις μειονότητές της.

Το τελευταίο εμπόδιο βρίσκεται στο φάκελο Κύπρος.  Όταν η Άγκυρα κινηθεί προς την κατεύθυνση της επίλυσης του Κυπριακού θα επανεμφανιστεί και ο κεμαλισμός.

Έτσι εξηγείται το τουρκικό παράδοξο του 21^ου αιώνα: μια νεωτερικότητα προσκολλημένη στο παρελθόν να  βιώνει τις τελευταίες της εκλάμψεις. Ένας ισλαμιστής μεταρρυθμιστής να μετασχηματίζει ριζικά τη Τουρκία.

Η πρόοδος στην ουσία δεν βρίσκεται  εκεί ούτε και αναμένεται υπό τις παρούσες συνθήκες.

Το Συμβούλιο της Ευρώπης συνέστησε στη Τουρκία να ψηφίσει νομοθεσία που θα επιτρέπει σε θρησκευτικές κοινότητες να αποκτούν νομική προσωπικότητα. Επ΄ αυτού η συμβουλευτική επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης έκρινε πως δεν υφίσταται λόγος για τον οποίο οι τουρκικές Αρχές απαγορεύουν στον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως τον τίτλο «Οικουμενικός» σημειώνοντας ότι οποιαδήποτε παρέμβαση για απαγόρευση του τίτλου θα συνιστά  παραβίαση θρησκευτικών δικαιωμάτων.

Η λεγόμενη Επιτροπή της Βενετίας ενημέρωσε τον Πατριάρχη  για τις απόψεις της και τις προσδοκίες της για τις θρησκευτικές κοινότητες στις 12-13 Μαρτίου.     

Σύμφωνα με τη τουρκική νομοθεσία οι θρησκευτικές μειονότητες δεν μπορούν να καταχωρηθούν και να αποκτήσουν νομική προσωπικότητα. Αντίθετα, πρέπει να λειτουργούν έμμεσα μέσω ιδρυμάτων ή ενώσεων.

Καθώς η επιτροπή επεσήμανε την αναγκαιότητα τροποποιήσεων προκειμένου να βελτιωθούν τα δικαιώματα των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων ταυτόχρονα αποφάνθηκε ότι ο ισχύων νόμος έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το κυρίαρχο ευρωπαϊκό μοντέλο στο οποίο οι θρησκευτικές κοινότητες επιτρέπεται να αποκτούν νομική προσωπικότητα.   

Στο επιχείρημα της Τουρκίας ότι η στάση της, να αναγνωρίζει τον Πατριάρχη ως  απλό ηγέτη των ελληνορθοδόξων στη Τουρκία, βασίζεται στη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923, η επιτροπή αντέτεινε ότι η Συνθήκη δεν περιορίζει το δικαίωμα του Πατριαρχείου να χρησιμοποιεί τον όρο «Οικουμενικό».

Στην Άγκυρα παρόλα αυτά, σύμφωνα με  τον Οργανισμό Διεθνούς Στρατηγικής Έρευνας  της Τουρκίας ,«η Ε.Ε. δεν έχει ακόμα αποσαφηνίσει τι σημαίνει μειονότητα. Ως προς το θέμα της οικουμενικότητας, η θέση της Τουρκίας είναι σαφής. Δεν αναγνωρίζει οικουμενικότητα υπό τη διεθνή έννοια».

Η Επιτροπή της Βενετίας αναφέρει: « Η ανεξιθρησκία προβλέπει επίσης  κάποια αυτονομία της θρησκευτικής κοινότητας  στα θέματα οργάνωσης, δηλαδή την εσωτερική δομή, ανάδειξη θρησκευτικών ηγετών, την εκλογή και εκπαίδευση των κληρικών και το επίσημο θρησκευτικό δόγμα μιας θρησκευτικής ομάδας».

 Όσο για τον τίτλο «Οικουμενικός» χρησιμοποιείται από το Πατριάρχη που εδρεύει στη Κωνσταντινούπολη από τον 6^ο αιώνα. Επίσης ο τίτλος χρησιμοποιείτο και στα χρόνια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

ΠΗΓΗ:HURRIYET

Εκνευρισμός φαίνεται να επικρατεί στην Άγκυρα παρά τη φαινομενική ηρεμία που επιθυμεί να εκπέμπει προς τα έξω. Η αλήθεια είναι ότι προσφάτως η τουρκική πραγματικότητα έχει δεχτεί πολλά  πυρά και μάλιστα φίλια. Γι’ αυτό και καταφεύγει στις οικείες σπασμωδικές κινήσεις που όμως καθόλου δεν συνάδουν με το ύφος ενός περιφερειακού τοπάρχη.

Συγκεκριμένα, η τουρκική κυβέρνηση εκτός των όποιων εσωτερικών προβλημάτων επιχειρεί να επιλύσει αποσκοπώντας στην αποδυνάμωση του κεμαλικού στρατιωτικού κατεστημένου μέσω της διάλυσης του συνεκτικού ιστού του και των προεκτάσεών του όπως η παραστρατιωτική οργάνωση Εργκένεκον, ταυτόχρονα καλείται να αντιδράσει σε εξωτερικούς κινδύνους.

Κατ΄ αρχή οφείλει να διαφυλάξει την αξιοπρέπεια του πρωθυπουργού της χώρας που έγινε αντικείμενο σάτιρας από το Βρετανό καλλιτέχνη, M. Dickinson, που απεικόνιζε σε κολάζ τον Ερντογάν ως πειθήνιο σκυλάκι τυλιγμένο με την αμερικανική σημαία. Για το λόγο αυτό η κυβέρνηση της Άγκυρας ζήτησε από τα  ΜΜΕ μεγαλύτερη λογοκρισία.

Η βουλευτής Gulan Avci

Στη συνέχεια ήρθε η αναγνώριση της αρμενικής γενοκτονίας από την επιτροπή εξωτερικών υποθέσεων της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων οπότε η τουρκική διπλωματία το μόνο που κατόρθωσε να χρησιμοποιήσει ήταν η απλή ανάκληση του πρέσβυ της από την Ουάσιγκτον. Όχι πολύ αργότερα, η σουηδική Βουλή υπερψήφισε την αρμενική αλλά και ποντιακή, ασσυριακή (αλλά και άλλων μη μουσουλμανικών μειονοτήτων) γενοκτονία με διαφορά μιας ψήφου που ανήκει σε μια Κούρδισσα βουλευτή (Gülan Avci), παρά την αντίθετη απόφαση του κόμματός της. Για το λόγο αυτό εκτός της ανάκλησης του Τούρκου πρέσβυ στη Στοκχόλμη Ζ. Κορουτούρκ, ο Τούρκος πρωθυπουργός ανέβαλε τη προγραμματισμένη επίσκεψη στις 17 Μαρτίου στη Σουηδία του κ. Μπιλντ. Δυστυχώς για την τουρκική ηγεσία η «διπλωματία του ποδοσφαίρου» δεν φαίνεται να απέδωσε τους ποθητούς καρπούς.

Μερικές μέρες νωρίτερα, στη συνάντηση Παπανδρέου-Ομπάμα στα πλαίσια της εθνικής παλιγγενεσίας, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ θεωρήθηκε από το τουρκικό κατεστημένο ότι «προσέβαλε την Οθωμανική Αυτοκρατορία» αναφερόμενος επαινετικά στην «ελληνική ανταρσία» και ιδιαίτερα στον Π.Π. Γερμανό που ανακήρυξε την ανεξαρτησία. Αυτό που επέσυρε την οργή κατά του Ομπάμα είναι η φράση : «Αυτή την ημέρα δεν γιορτάζουμε απλά ένα γεγονός του παρελθόντος αλλά θυμόμαστε τη ψυχή και το ήθος που προσδιορίζει την Ελλάδα και το λαό της ανά τους αιώνες»  όπως ανέφερε επικριτικά το CNN TURK.

Καθώς βέβαια κάθε εσωτερική κρίση στη γείτονα έχει σαν αποτέλεσμα την εξωτερίκευση της έντασης προς την εκάστοτε φοβική και ενδοτική ελλαδική διακυβέρνηση έτσι και τώρα σύμφωνα με πληροφορίες του ΓΕΕΘΑ οι Τούρκοι, μέσω ασυρμάτου από ραντάρ της DATCA άλλά και από αυτά της Σμύρνης,  εξαπέλυσαν απειλές για αναχαίτιση ενός πολωνικού αεροσκάφους της FRONTEX που εκτελούσε πτήση βόρεια του Φαρμακονησίου και των Οινουσών.  Παράλληλα σήμερα το πρωϊ οι  στρατιωτικοί της Άγκυρας επιχείρησαν αναχαίτιση Super Puma ΑS-332 της Πολεμικής Αεροπορίας που εκτελούσε πτήση μεταξύ Χίου-Ψαρών-Οινουσών ενώ ταυτόχρονα εξαπολύθηκε πτήση 6 τουρκικών F-16 στο Αιγαίο και συγκεκριμένα μέχρι το πεδίο βολής Άνδρου. Μερικές μέρες νωρίτερα υπό το πρόσχημα του βαρέος ελληνικού χρέους κάποιοι επιχειρηματίες της Σμύρνης προέβησαν ακόμα και σε χάραξη αμυντικής πολιτικής της χώρας μας προτείνοντας την παύση των πτήσεων ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών πάνω από το Αιγαίο ως μέτρο περικοπής εξόδων. Αλήθεια τι έχουν πάθει στο ΥπΕθΑ; Μερική κώφωση ή παχυδερμισμό;

Ερώτημα πρώτον που πρέπει παση θυσία να τεθεί : Γνωρίζει η τουρκική ηγεσία ότι στη πολιτική δεν υπάρχουν δεδομένοι  φίλοι αλλά μόνο συμμαχίες συμφέροντος;

Ερώτημα δεύτερο και πιο αδυσώπητο: H μεν Άγκυρα προκαλεί με εντάσεις στο Αιγαίο, στη Θράκη, στη Κύπρο γιατί θεωρητικά εξάγει κρίση στην αδύναμη γείτονα, η Αθήνα όμως τί έχει παραχωρήσει εν κρυπτώ και παραβύστω στη τουρκική απληστία  ώστε να μη τολμά με σθένος έστω να εγκαλέσει τη τουρκική προκλητικότητα;

Ή μήπως απλά φαίνεται προκλητικότητα στα όμματα των αδαών;

Στρατηγός Saldiray Berk

Η Υπηρεσία Τύπου των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων εξέδωσε χθες  ανακοίνωση στη οποία αναφέρεται ότι η Χειμερινή Στρατιωτική Άσκηση 2010 που διεξάγεται υπό τη διοίκηση του Διοικητή της Τρίτης Στρατιάς στρατηγού Saldiray Berk, θεωρητικά ήταν πάντα απαγορευμένη στον Τύπο. Αυτή η ανακοίνωση ήρθε σαν απάντηση σε σχολιασμούς και φημολογίες κάποιων ΜΜΕ ότι η κυβέρνηση αρνήθηκε να παρακολουθήσει την άσκηση που διεξάγεται με επικεφαλής  έναν στρατηγό, ο οποίος βαρύνεται με τη κατηγορία της σύστασης και ίδρυσης- από κοινού με τον İlhan Cihaner. γενικό εισαγγελέα της περιοχής Erzincan-της παραστρατιωτικής οργάνωσης Ergenekon.

Σύμφωνα με την σχετική ανακοίνωση η συγκεκριμένη άσκηση που πραγματοποιείται κάθε δύο χρόνια είχε σχεδιαστεί ως απόρρητη για τον Τύπο και ότι την Ημέρα Διακεκριμένων Επισκεπτών επιτρέπεται η παρουσία μόνο του Αρχηγού του Επιτελείου, αξιωματικών του στρατεύματος και του διοικητή της στρατονομίας.

Ο αρχηγός των τουρκικών Ε.Δ., Ilker Basbug, αναμένεται να  παρακολουθήσει μέρος της άσκησης καθώς ούτε ο Πρόεδρος Gul ούτε ο πρωθυπουργός Erdogan έχουν προγραμματισμένη μια τέτοια επίσκεψη.

Ωστόσο η ανακοίνωση υπαινίχθηκε ότι δεν έγιναν προσκλήσεις ούτε στον Πρόεδρο ούτε στον πρωθυπουργό της χώρας.  Σε συνέντευξή του στο ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι  STAR TV αργά χθες, ο Τούρκος Υπουργός  Άμυνας Vecdi Gönül έδωσε την εντύπωση ότι ο αποκλεισμός των δύο πολιτειακών ηγετών ήταν εσκεμμένος. «Αυτό έπρεπε να κάνουμε. Ο καθένας ας κάνει τις δικές του ερμηνείες» συνέχισε ο Υπουργός.

Παρά τις συνεχιζόμενες δικαστικές έρευνες για την υπόθεση Ergenekon, ο στρατηγός Saldiray Berk διατηρεί το αξίωμά του ως διοικητής της Τρίτης Στρατιάς ενώ η στρατιωτική άσκηση ξεκίνησε χθες βράδυ με βολές πυροβολικού.

ΠΗΓΗ: HURRIYET

Του Μανώλη Αστρεινίδη Διεθνολόγου, Ερευνητή του Ελληνικού Κέντρου Ελέγχου Όπλων

Πρόσφατα αναφέρθηκε πόσα και ποια μέτρα μπορούν να λάβουν οι Ευρωπαίοι ώστε να σταματήσουν την ισλαμοποίηση. Οι προτάσεις που κατατέθηκαν ήταν καλές αλλά θα ήταν καλύτερο να εστιάσουμε στο πιο σημαντικό  εμπόδιο: στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτή είναι ο κύριος κινητήρας πίσω από την ισλαμοποίηση της ηπείρου και ολόκληρος ο υπερεθνικός οργανισμός δεν είναι σε θέση να κάνει τίποτε ουσιαστικό για την μουσουλμανική εισβολή. Ο Bρετανός ΥΠΕΞ το 2007 δήλωσε ότι η Ε.Ε. θα πρέπει να εργάζεται προς τη κατεύθυνση της συμπερίληψης και των χωρών της Μ. Ανατολής αλλά και της Β. Αφρικής καθώς κάτι τέτοιο θα «επεξέτεινε τη σταθερότητα». Επίσης είπε ότι η Ε.Ε. οφείλει «να τηρήσει την υπόσχεσή της στη Τουρκία» όσον αφορά στην ένταξη της τελευταίας στην Ε.Ε.

Η Ε.Ε. έχει καθιερώσει την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων σε όλη την επικράτειά της. Εάν επεκταθεί στη Μ.Ανατολή, εκατοντάδες εκατομμυρίων θα έχουν ελεύθερη πρόσβαση και είσοδο στη Γερμανία, Ιταλία, Βρετανία, Σουηδία, Τσεχική Δημοκρατία και Αυστρία. Εάν η Τουρκία γίνει μέλος, αυτό σημαίνει ότι οι Έλληνες, Βούλγαροι και οι άλλοι που πολέμησαν ενάντια στην Οθωμανική καταπίεση για αιώνες θα πρέπει τώρα να πλημμυρίσουν από Μουσουλμάνους μιας ραγδαία επαν-ισλαμιζόμενης Τουρκίας. Το ίδιο ισχύει για τους Πολωνούς, Ούγγρους, και άλλους που πολέμησαν κατά των Μουσουλμάνων για αιώνες.

Ο Ευρωπαίος Επίτροπος για τη Δικαιοσύνη και Ασφάλεια  Franko Frattini δήλωσε ότι η Ευρώπη πρέπει να χαλαρώσει τους ελέγχους της στη μετανάστευση και να ανοίξει τη πόρτα της σε επιπλέον 20 εκατ. «Αφρικανούς και Ασιάτες» κατά τις επόμενες δύο δεκαετίες. Οι περισσότεροι από αυτούς τους «Αφρικανούς και Ασιάτες» προέρχονται από τις κατ΄ εξοχήν μουσουλμανικές χώρες της Β. Αφρικής και της ευρύτερης Μ. Ανατολής. Επομένως η Ε.Ε. αποφάσισε να πνίξει την Ευρώπη με δεκάδες εκατομμύρια μουσουλμάνων ενώ την ίδια στιγμή που ειρηνικοί Ευρωπαίοι διαδήλωναν κατά της ισλαμοποίησης της Ευρώπης. κακοποιήθηκαν άγρια  από την αστυνομία στις Βρυξέλλες, έδρα των οργάνων της Ε.Ε.. Ο Frattini έχει επίσης απαγορεύσει τη χρήση του όρου ισλαμική τρομοκρατία.  «Άνθρωποι που κάνουν επιθέσεις αυτοκτονίας στο όνομα της θρησκείας, της ισλαμικής ή άλλης θρησκείας, κάνουν κακή χρήση του ονόματος της θρησκείας.» Επίσης θεωρεί ότι δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιείται η λέξη μετανάστευση αλλά αντ΄ αυτής η λέξη κινητικότητα.

Ενώ  Ολλανδοί πολιτικοί, σε μια μέχρι πριν λίγο ειρηνική χώρα, σκοτώθηκαν επειδή ήταν επικριτικοί προς το Ισλάμ, ενώ  οι τρομοκρατικές επιθέσεις έχουν προκαλέσει το θάνατο ανθρώπων σε Μαδρίτη και Λονδίνο, ενώ σχεδιάζονται κάθε μέρα περισσότερες τρομοκρατικές ενέργειες από την Ιταλία μέσω Παρισιού στη Δανία και ενώ οι πολίτες από τη Σουηδία μέχρι τη Γερμανία και πρόσφατα στην Ελλάδα υπόκεινται στη βία των δρόμων από μουσουλμάνους , οι ηγέτες της Ε.Ε. θέλουν να αυξήσουν τον μουσουλμανικό πληθυσμό της Ευρώπης  κατά δεκάδες εκατομμύρια σε λίγα χρόνια από τώρα.

Στη Κολονία της Γερμανίας, ένας νεαρός μουσουλμάνος που επιχείρησε να κλέψει έναν 20χρονο Γερμανό σκοτώθηκε σε αυτοάμυνα, σύμφωνα με μάρτυρες. Αυτό προκάλεσε οργισμένες διαμαρτυρίες μουσουλμάνων. Αυτοί  που γνωρίζουν ισλαμική ιστορία έχουν υπόψη τους ότι η κλοπή ιδιοκτησίας μη μουσουλμάνων υπήρξε μέρος του»ιερού πολέμου» από την αρχή του. Στη πραγματικότητα, τόσο  εγκληματική αποδείχτηκε η συμπεριφορά του Μωάμεθ και των πρώτων Μουσουλμάνων που είναι δύσκολο να πει κάποιος που σταματά το έγκλημα και που αρχίζει η Jihad.  Στη πόλη του Όσλο είναι τεκμηριωμένο ότι κάποιες από τις συμμορίες του κοινού εγκλήματος έχουν στενούς δεσμούς με ομάδες τζιχαντιστών στη Νορβηγία αλλά και στο εξωτερικό. Όπως σημειώνει ο Ολλανδός Αραβολόγος Hans Jansen το Κοράνι θεωρείται από κάποιους Μουσουλμάνους σαν μια θέοσταλτη «άδεια κυνηγίου» που τους δίνει το δικαίωμα να επιτίθενται και ακόμα και να σκοτώνουν μη Μουσουλμάνους. Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ οι μουσουλμάνοι είναι μια μειονότητα στη Γαλλία, αριθμούν το 70% των κρατουμένων στις γαλλικές φυλακές.

Γιατί θα ήθελε κάποιος να επιτρέψει την είσοδο του Ισλάμ στην Ευρώπη; Είναι αφελείς οι Ευρωπαίοι ηγέτες; Τουλάχιστον όχι όλοι τους. Μας είπαν να  μεταχειριζόμαστε τις πολιτιστικές και ιστορικές ταυτότητες σαν αξεσουάρ μόδας, πουκάμισα που μπορούμε να φοράμε και  να αλλάζουμε κατά βούληση. Η πολυπoλιτισμική κοινωνία είναι πολύχρωμη , ένα επίθετο που κανονικά χρησιμοποιείται για έπιπλα ή κουρτίνες. Οι κουλτούρες είναι διακοσμητικά παραθύρου με μικρή ή χωρίς καμία σημασία. Στην ουσία είναι καλό να τα΄ αλλάζεις από καιρό σε καιρό. Βαρεθήκατε αυτό τον παλιό καναπέ; Τι θα λέγατε να τον αντικαθιστούσατε με ένα νέο, τύπου σαρία;  Θα θέλατε και  ένα δείγμα του τελευταίου αρώματος Calvin Klein να ταιριάζει με αυτή τη σαρία;

Κάποιοι δηλώνουν απερίφραστα ότι ακόμα και αν οι Μουσουλμάνοι αποτελούν την πλειοψηφία στις χώρες τους αυτό δεν σημαίνει τίποτε ιδιαίτερα καθώς όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι και όλες οι κουλτούρες είναι μείξεις κάποιων άλλων, έτσι κι αλλιώς. Και καθώς οι θρησκείες είναι απλώς παραμύθια , η αντικατάσταση ενός παραμυθιού από ένα άλλο δεν σημαίνει τίποτε φοβερό. Όλες οι θρησκείες στη βάση τους λένε τα ίδια πράγματα με διαφορετικούς τρόπους. Ωστόσο κανείς απ΄ αυτούς δεν θα τολμούσε αν πει ότι όλες οι πολιτικές ιδεολογίες «στη βάση τους λένε  τα ίδια πράγματα».  Απλά δεν θεωρούν τις θρησκευτικές και πολιτισμικές ιδέες σημαντικές και επομένως δεν αφιερώνουν χρόνο στη μελέτη των πιο ασήμαντων λεπτομερειών κάθε συγκεκριμένου πιστεύω.

Η Ε.Ε. επιχειρεί να δημιουργήσει μια μόνιμη ολιγαρχία κρατώντας σε εγρήγορση τον εγχώριο πληθυσμό μέσω ενός συνδυασμού σύγχυσης, γραφειοκρατίας και εκφοβισμού εξαιτίας των εισαγόμενων Μουσουλμάνων.

Η θρησκεία είναι η ψυχή και το αίμα ενός πολιτισμού. Η μεγαλύτερη αλλαγή στην Ευρώπη συντελέστηκε όταν ολόκληρη η ήπειρος ασπάστηκε τον Χριστιανισμό. Αυτό άλλαξε όλη τη ποιότητα του πολιτισμού μας. Γίναμε κοινωνοί στη πορεία του δυτικού πολιτισμού περίπου την ίδια εποχή που αναβαθμιζόμαστε από τη κοινωνία της πόλης στη οργανωμένη μορφή του γνήσιου κράτους. Ίσως ο Χριστιανισμός βοήθησε στη δημιουργία εθνών-κρατών με δικές τους ατομικές κουλτούρες. Σ’  αυτή την περίπτωση ίσως  η αλλαγή της θρησκείας βόλευε εκείνους που θέλουν να αντικαταστήσουν τα έθνη-κράτη με αυταρχικές υπερεθνικές οντότητες, για παράδειγμα την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι ισλαμικές κοινωνίες είναι πάντα αυταρχικές. Εννοείται ότι η ισλαμοποίσηση ευνοεί τα σχέδια αυτών που θέλουν να καταργήσουν το δημοκρατικό σύστημα και να διοικούν σαν μια ολιγαρχία που δεν υποχρεούται σε καμία εξήγηση, γι αυτό φυσικά προτιμούν το Ισλάμ.

Η  Ε.Ε  είναι ένας τρομακτικός οργανισμός ακόμα και αν δεν λάβουμε τη μουσουλμανική μετανάστευση υπόψη. Ο πρώην σοβιετικός αντιφρονών Vladimir Bukovsky  που δεν ασχολείται ιδιαίτερα με το Ισλάμ, φοβάται ότι η Ε.Ε. είναι στα χνάρια της πρώην Σ. Ένωσης. «Όσο γρηγορότερα τελειώσουμε με την Ε.Ε. τόσο το καλύτερο. Όσο γρηγορότερα καταρρεύσει τόσο λιγότερη ζημία θα έχει προξενήσει  σε μας αλλά και άλλες χώρες».

Ο εξαιρετικός Γάλλος πολιτικός φιλόσοφος Montesquieu διεκήρυξε ότι η εκτελεστική, νομοθετική και η δικαστική εξουσία θα έπρεπε να ασκούνται από διαφορετικά κυβερνητικά σώματα, κάθε ένα από τα οποία να μην έχει τόση ισχύ ώστε να επιβάλλει τη βούλησή του στη κοινωνία.    Η διάκριση των εξουσιών απουσιάζει εντελώς στην Ε.Ε. όπου υπάρχει μια αδύναμη έως ανύπαρκτη διάκριση μεταξύ εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας και όπου όλες λειτουργούν από λίγο έως πολύ χωρίς τη συναίνεση των λαών.  Όπως προειδοποίησε ο Montesquieu «Όταν η νομοθετική και εκτελεστική εξουσία ασκούνται από ένα πρόσωπο ή συμβούλιο προσώπων, δεν μπορεί να υπάρχει ελευθερία επειδή μπορεί να ξεκινήσουν συλλήψεις, από φόβο μήπως ο ίδιος μονάρχης ή σύγκλητος ψηφίσει τυραννικούς νόμους, να τους εκτελεί  δε με εξίσου τυραννικό τρόπο». Επίσης διεκήρυξε ότι «Οι άχρηστοι νόμοι εξασθενούν τους απαραίτητους νόμους». Το πρόβλημα με την Ε.Ε. δεν είναι ακριβώς το περιεχόμενο των νόμων αλλά ο όγκος τους. Οι νομοταγείς πολίτες γίνονται εγκληματίες εξαιτίας νόμων που ρυθμίζουν τον λόγο και τη συμπεριφορά ενώ οι πραγματικοί εγκληματίες κάνουν ελεύθερα κουμάντο στους δρόμους. Αυτό θα οδηγήσει είτε σε αστυνομικό κράτος είτε στην απόλυτη κατάρρευση του νόμου και της τάξης είτε και στα δύο.

Τουλάχιστον δύο συνθήκες πρέπει να ικανοποιηθούν προκειμένου να προλάβουμε την αυταρχική χρήση της εξουσίας. Η πρώτη είναι ένα σύστημα ελέγχων και ισορροπιών που θα δίνει τη δυνατότητα της ειρηνικής απομάκρυνσης αξιωματούχων που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Η δεύτερη είναι η διαφάνεια, έτσι ώστε οι πολίτες να γνωρίζουν τι κάνουν οι αντιπρόσωποί τους. Η Ε.Ε. σκόπιμα αγνοεί και τις δύο αυτές συνθήκες, ειδικότερα τη τελευταία. Τεράστιος όγκος εξουσίας έχει μεταφερθεί σε σκοτεινά δωμάτια και σε δομές που ο μέσος πολίτης ελάχιστα γνωρίζει την ύπαρξή τους. Η Ευραραβία δημιουργήθηκε μέσω τέτοιων διαύλων.

Ο στομφώδης πρώην Γάλλος Πρόεδρος  Valery Giscard d’ Estaing  δήλωσε ότι η δημιουργία της προτεινόμενης Ευρωσυνθήκης ήταν «η στιγμή της Φιλαδέλφειας» για την Ευρώπη, υπαινισσόμενος τη Σύμβαση της Φιλαδέλφειας στις νεότευκτες ΗΠΑ το 1787. Οι ΗΠΑ έχουν τα μειονεκτήματά τους αλλά αν ο κ. d’ Estaing  είχε πρακτικά κατανοήσει το Αμερικανικό Σύνταγμα θα είχε ανακαλύψει ότι ο James Madison, ο Thomas Jefferson και οι άλλοι φρόντισαν πάρα πολύ ώστε να εφαρμόσουν ένα μεγάλο αριθμό ελέγχων και ισορροπιών στο νέο κράτος, ακριβώς αυτό που λείπει από την Ε.Ε.  Το Αμερικανικό Σύνταγμα είναι σχετικά σύντομο και κατανοητό ενώ το Ευρωσύνταγμα αποτελείται από εκατοντάδες σελίδων, εν πολλοίς ακατανόητες και παρουσιάζει μια επιθυμία τύπου σαρία  να ρυθμίσει όλες τις πλευρές της ανθρώπινης ζωής. Μετά την απόρριψή του από τους Ολλανδούς και Γάλλους ψηφοφόρους, το Σύνταγμα έχει μετονομαστεί και τώρα επιχειρείται μια δόλια επανεμφάνισή του από τη πίσω πόρτα.

Οι   Madison, Jefferson, Washington ενήργησαν με διαφάνεια γενικά εξελέγησαν από ισότιμους ενώ χειροκροτήθηκαν για τις ενέργειές τους. Σε αντίθεση ο Jean Monnet που έθεσε τις βάσεις της Ε.Ε. είναι άγνωστος στους περισσότερους πολίτες της. Ποτέ δεν εξελέγη σε κανένα δημόσιο αξίωμα αλλά εργάστηκε παρασκηνιακά για την εφαρμογή μιας μυστικής ατζέντας. Μέχρι σήμερα, η πρωτεύουσα της Ε.Ε., οι Βρυξέλλες έχουν κατακυριευθεί από λομπίστες. Οι Αμερικανοί στη Washington D.C.  έχουν βεβαίως κάποιους λομπίστες και αυτό φυσικά μπορεί να αποτελεί σοβαρό πρόβλημα κατά καιρούς. Η διαφορά είναι ότι η πρωτεύουσα της Ε.Ε. είναι κυριευμένη μόνο από λομπίστες και μη αιρετούς γραφειοκράτες με ελάχιστη πραγματική λαϊκή επιρροή.

Ειλικρινά η Ε.Ε. δεν δικαιούται να χρησιμοποιεί τον όρο «Ευρωπαϊκή». Αυτοί που κατοικούν στην ήπειρο είναι πρώτα και πάνω απ΄ όλα Γερμανοί, Ολλανδοί, Πολωνοί, Ιταλοί, Έλληνες, Ούγγροι, Πορτογάλοι κλπ. Η «Ευρώπη» υφίσταται κυρίως για να προστατεύει την ήπειρο από τον ισλαμικό επεκτατισμό.  Ο Charles Martel δημιούργησε την Ευρώπη όταν κατατρόπωσε την Αραβική εισβολή τον 7^ο αιώνα από ανθρώπους όπως ο Pelayo  που ξεκίνησε την ανακατάληψη στην Ιβηρική Χερσόνησο, ο John Hunyadi  και ο Lazar της Σερβίας που πολέμησαν τους Τούρκους στα Βαλκάνια και τον  Ιωάννη 3o Sobieski, Βασιλιά της Πολωνίας που νίκησε τους Οθωμανούς το 1638 στη Μάχη της Βιέννης. Η Ε.Ε. πρακτικά προσπαθεί να εξαρθρώσει ό,τι επέτυχαν ο Charles Martel και αυτοί οι άνθρωποι. Αυτό την καθιστά την αντι-Ευρωπαϊκή Ένωση, ένα κακό οργανισμό χωρίς καμία ηθική νομιμοποίηση.

Η Ε.Ε. βαθμιαία υποβιβάζει τον γηγενή πληθυσμό μιας ολόκληρης ηπείρου στο πιθανό μελλοντικό καθεστώς των  πολιτών  δεύτερης κατηγορίας στις χώρες τους.  Είναι πιθανώς η μεγαλύτερη προδοσία στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού από τη πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που όμως χαιρετίστηκε ως ένα «σχέδιο ειρήνης» από τα ΜΜΕ. Είναι ντροπή να παρακολουθούμε τον εκφοβισμό των ηγετών της Ε.Ε. προς τους Σέρβους οι οποίοι πιέζονται να εκχωρήσουν τη γη τους σε μουσουλμάνους γκάγκστερς. Αυτή η επικάλυψη θα χρησιμοποιηθεί στο τέλος εις βάρος όλων των Ευρωπαίων. Όπως προειδοποιεί ο Srdia Trifkovic, ακόμα και αν οι Σέρβοι χάσουν το Κοσσυφοπέδιο, οι Μουσουλμάνοι δεν θα ευχαριστήσουν ποτέ τη Δύση.

«Στην Ευρώπη τα περισσότερα έθνη θέλουν να υπερασπιστούν την υπόστασή τους –ακόμα και οι εξαιρετικά ανεκτικοί Ολλανδοί έχουν αφυπνισθεί μετά τη δολοφονία του Theo van Gogh- αλλά δεν μπορούν  να το κάνουν επειδή είναι ευνουχισμένα από μια διοικούσα τάξη που αποτελείται από μια συντεχνία αυτοκαταστροφικών ηγετών και ικανών «αυλικών».  Η άσκηση της εξουσίας τους όμως, τα ΜΜΕ και ο πνευματικός κόσμος είναι αντιδημοκρατικά, αφύσικα και αισχρά. Εάν η Ευρώπη επιβιώσει θα πρέπει να τους ξεσκεπάσει: τους προδότες των εθνών τους και των πολιτισμών τους. Εάν η Ευρώπη επιβιώσει πρέπει να τους αντικαταστήσει με ανθρώπους έτοιμους και πρόθυμους να υποβάλλουν τα θέματα της μετανάστευσης και ταυτότητας στο τεστ της δημοκρατίας, ανεμπόδιστα από διοικητικά και δικαστικά διατάγματα. Έτσι δεν θα επιτρέψει το θάνατο τα Ευρώπης και τη παράδοσή της στον ολοκληρωτισμό των διαδόχων του Μωάμεθ.»

Κάποιοι ευελπιστούν ότι μπορούμε να κρατήσουμε τις «θετικές» πλευρές της Ε.Ε. και να μη «κάψουμε τα χλωρά μαζί με τα ξερά». Η Ε.Ε. δυστυχώς φαίνεται να έχει  πολλά «ξερά». Ακολούθησε το λάθος μονοπάτι από την πολύ αρχή και τώρα είναι τόσο ελαττωματική που απλά δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί. Ο κατευνασμός του Ισλάμ είναι τόσο βαθιά εγκατεστημένος στο δομικό DNA  της Ε.Ε. που ο μόνος τρόπος να σταματήσει η Ισλαμοποίηση της Ευρώπης είναι η διάλυση ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Διαβάστε όλα τα στάδια της κατασκευής πυρηνικών  όπλων στην μονογραφία του Ελληνικού Κέντρου Ελέγχου Όπλων που ακολουθεί